Το δανείστηκα κι εγώ γιατί παρουσιάζει με γλαφυρό τρόπο την πραγματικότητα, αλλά και γιατί ο Καραγκιόζης, πάντα υπάρχει στα παιδικά μου όνειρα, που κάνω που και που, όταν τα συλλογίζομαι.
Σας το παραθέτω:


Ο τίτλος αυτού του δημοσιεύματος θα μπορούσε να ήταν “Ο Αγελαίος Φόβος”, γιατί ο τρόπος να οδηγήσεις τους ανθρώπους σε μία συντονισμένη πράξη, όπως η κατανάλωση ενός προϊόντος ή η λήψη μιας κοινής απόφασης (π.χ. η επιλογή ενός κόμματος μέσω της δημοκρατικής διαδικασίας της ψήφου) στηρίζεται σε ένα και μόνο αδύνατο ανθρώπινο σημείο. Στον φόβο. Ο φόβος είναι χρήσιμος για αυτούς που θέλουν να οδηγήσουν μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων σε μία κοινή απόφαση, σε μία κοινή πρακτική του συνόλου. Ο φόβος δεν είναι απαραίτητα το αίσθημα του τρόμου, όπως αυτό ορίζεται από την ίδια την λέξη, αλλά έμμεσα με την αποδοκιμασία και την αδυναμία του ενός να διαφοροποιηθεί από την ομάδα. Θα μπορούσαμε να το πούμε και ανασφάλεια, αλλά θα ήταν καλύτερα να προσδώσουμε στον όρο την μοναξιά και την αδυναμία του ενός να ανταπεξέλθει στο βάρος των δυσκολιών που θα ήταν μαθηματικά και φυσικά λογικό να αντιμετωπιστεί μέσα σε μία αλληλέγγυα ομάδα, όπου η κάθε μονάδα συνεισφέρει με τις μικρές της δυνάμεις και δρα συσσωρευτικά δημιουργώντας μία τεράστια συνολική δύναμη, ικανή να νικήσει όλες τις δυσκολίες. Αυτός βέβαια είναι και ο σκοπός της αλληλεγγύης. ![]() |
| Α. Στεργιάδης. Ύπατος Αρμοστής Σμύρνης 1919 |