Ώρα για Ελληνικό Ροκ

Προσπαθώντας να ξαποστάσω λίγο την ψυχή μου από τα καθημερινά πήγαινε – έλα, κάθισα για λίγο κάτω από την δροσερή σκιά της Ελληνικής ροκ. Έφαγα, ήπια και χάθηκα για λίγο στα μονοπάτια του πενταγράμμου της.

Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα

Επειδή σήμερα, έτσι όπως άνοιξα και ένα email  ενός φίλου μου, με πέτυχε σε μία ποιητική διάθεση, θα αφιερώσω "τραγουδιστά" τα όσα αισθάνομαι.

Η επικριτική, κοροϊδευτική, περίεργη και γεμάτη αηδία διάθεση για την εποχή, τον τρόπο που ζούμε και εργαζόμαστε, για αυτά που θα έρθουν, για αυτούς που αγωνίζονται, για τους μικρούς και τους χαμένους, για αυτούς που δεν το βάζουν κάτω, όλα αυτά που μας προβληματίζουν και μας κάνουν ανασφαλείς...
για όλα τα παραπάνω και για όλους αυτούς, αφιερώνω μερικά τραγουδάκια με νόημα.

OK Edge....play the blues....

Silver And Gold

Επί ευκαιρία της χθεσινής συναυλίας των U2 στην Αθήνα (03/09/2010) ακούστε το Silver and Gold από την τουρνέ του Ιρλανδικού γκρουπ στις Η.Π.Α. το 1988. Μετά την επιτυχία του Joshua Tree (1987), ο επόμενος δίσκος Rattle and Hum (1988) είναι μια προσπάθεια των U2 να εξερευνήσουν την Αμερικανική μουσική. Το τραγούδι έχει ένα φοβερό riff ένα λεπτό πριν το τέλος, χαρακτηριστικό του Edge. Το εφέ, που κατά κόρον χρησιμοποιήθηκε στον προηγούμενο δίσκο και το οποίο είναι το σήμα κατατεθέν του γκρουπ (ένας λόγος που αγαπήθηκε τόσο από τον κόσμο και έχει φανατικούς οπαδούς), ουσιαστικά είναι μία χρονοκαθυστέρηση (delay) στα περίπου 340ms, με κάποια δόση από reverb, chorus και echo.
Κάθε φορά που ακούω το δυνατό αυτό κομμάτι, περιμένω (όπως και πολλοί άλλοι οπαδοί του γκρουπ) το τελευταίο λεπτό του τραγουδιού, όπου ο Bono αφού πληροφορεί τον κόσμο σχετικά με το που γράφτηκε και για πιο λόγο το τραγούδι, δίνει τον λόγο στον κιθαρίστα με την φράση (παρακάτω είναι οι στίχοι και η στιχομυθία του Bono πριν το ριφάρισμα του Edge):

....OK Edge....play the blues....!!

Εκεί που οι δρόμοι δεν έχουν όνομα

Where The Streets Have No Name

Το αγαπημένο μου τραγούδι όλων από το συγκρότημα των U2, εκφρασμένο τέλεια από τον Bono.
To "Where The Streets Have No Name" εχει 126 bit το λεπτό και στην εισαγωγή έχει tempo 3/4, ενώ στην συνέχεια γίνεται 4/4. Το τραγούδι αυτό είναι εμπνευσμένο από τους δρόμους του Belfast της Β.Ιρλανδίας, όπου η θρησκεία προσδιορίζει και τον δρόμο που μένει κάποιος.
Είναι ένα τραγούδι ελπίδας, όπου ο άνθρωπος διανύει μία αντίξοη διαδρομή μέχρι να φτάσει εκεί ψηλά σε ένα φανταστικό οροπέδιο μαζί με αυτούς που αγαπά. Είναι όλα τα θέλω του, είναι όλα αυτά που τον δένουν εδώ κάτω και δεν τον αφήνουν να ελευθερωθεί.

Επισκέπτες

Οι Παράξενοι Επισκέπτες 

Ο Αγγελάκας και οι Επισκέπτες σε ένα ωραίο τραγούδι που αναφέρεται σε εξωγιήνους επισκέπτες.
Έτσι για να χαλαρώσουμε λιγάκι....απολαύστε τους στίχους και την μουσική του.





Στίχοι: Γ.Αγγελάκας
Μουσική: Γ. Αγγελάκας


Πέρα απ' τ' άστρα είν' η δικιά μας γειτονιά
Κατεβήκαμε με γέλια και τα όργανα στον ώμο
Έλα κάντε μας λιγάκι συντροφιά
Κουραστήκαμε απ' το δρόμο

Είχε κρύο από του Δία τη μεριά
Κι η Σελήνη ερημιά καθόλου κόσμο
Άντε ανάψτε μας μια όμορφη φωτιά
Κουραστήκαμε απ' το δρόμο

Τέτοια νύχτα μαγεμένη και γλυκιά
Μας θυμίζει ένα φθινόπωρο στον Κρόνο
Άντε ας παίξουμε μια τελευταία πενιά
Όπου να 'ναι ξαναβγαίνουμε στο δρόμο